Wielerhelden smaakmakers op Sponsoravond VWV

De sneeuwrit op de Gavia in de Giro ‘d Italia van 1988. Een ploegentijdrit die een prooi wordt voor de bende van Peter Post. Heroïsche daden die menig wielerliefhebber in het geheugen staan gegrift.  Om haar sponsoren eens goed in het zonnetje te zetten, organiseerde de Veluwse Wieler Vereniging Ermelo een gezellige avond, met veel feiten uit de vaderlandse wielerhistorie. Wielerhelden van weleer, Johan van der Velde en Henk Lubberding waren uitgenodigd om over hun leven als wielerprof te vertellen. Beide oud-renners werden door plaatsgenoot Evert ten Napel aan de aan de tand gevoeld.

IMG 2652a





















In de gezellige Muzenhof introduceert voorzitter Frans Lindelauf achtereenvolgens Evert ten Napel, Johan van der Velde en Henk Lubberding. De aimabele voorzitter, die dat wel is toevertrouwd, geeft daarna een overzicht van de activiteiten van de Veluwse Wieler Vereniging en schetst kort haar historie. Evert ten Napel interviewt Theo Frank (Rabobank) kort over sportsponsoring en het belang daarvan. 

De meeste aanwezigen zal het worst zijn, want inmiddels zijn Henk Lubberding en Johan van der Velde aangeschoven. Of beide heren nog naar de Waalse Pijl hebben gekeken? Johan van der Velde heeft naar de samenvatting van de Ronde van Trentino gekeken (de Dolomieten lagen hem altijd goed), maar niet naar de Waalse Pijl. Henk Lubberding zat wel voor de Waalse klassieker aan de buis gekluisterd. Het mooie van naar wielerwedstrijden kijken vindt Lubberding dat de uitkomst van te voren niet voorspelbaar is. We moeten maar tevreden zijn met de negende plek van Bauke Mollema.

Kan je een heel voorseizoen goed zijn? Tegenwoordig lijkt dat niet het geval en wordt er veel gepiekt per wedstrijd. Henk Lubberding: “Renners gaan veel op hoogtestage. Bloed met hematocrietwaardes van 47-49% (volume van het bloed wat door rode bloedcellen wordt ingenomen) zijn bepalend om goed te kunnen presteren. Een betere zuurstofopname van het bloed is bepalend voor goed presteren.

Tegenwoordig bemoeit heel de wetenschap zich met presteren in de wielersport. De seizoensindeling wordt van te voren met de ploegleider doorgenomen. Er wordt een jaarplanning gemaakt en de inspanningsfysioloog bepaalt wat haalbaar is. De wattagemeter is heilig. Een renner is vaak bang om te snel in vorm te zijn. Voorheen was het meer experimenteren per renner. Ik wou alles koersen en overal goed zijn”, vindt de voormalige meesterknecht uit Voorst.

Volgens Johan van der Velde heeft het alles ook te maken met de hardheid van de wedstrijd. “Hoe meer wedstrijden je rijdt, hoe sneller je in vorm bent. Ik was maar twee jaar amateur en ging toen al over naar de profs. Het is gewoon een feit: Wat goed is komt snel.” Van der Velde won bij de amateurs de Ronde van de Toekomst en werd snel daarna door Raleigh-ploegleider Peter Post aangetrokken. Van der Velde wint meteen de Ronde van Romandië, een meerdaagse klimkoers in Zwitserland. “Maar het eerste jaar mocht ik de Tour nog niet rijden van Post. Hij vond me nog te jong.” Hoewel Post in hem de kroonprins van Joop Zoetemelk ziet, blijkt Van der Velde toch niet een rondewinnaar. ”Ik kon slecht tijdrijden en niet zo diep gaan als bijvoorbeeld Gerrie Knetemann.”

De successen van de T.I. Raleighploeg aan het eind van de jaren tachtig zorgden voor een opleving van de wielersport in Nederland. Toerclubs schieten als paddenstoelen uit de grond. “We hadden gouden renners”, diept Lubberding op. “Raas, Knetemann, Kuiper, Wellens en in 1980 kwam daar Zoetemelk nog bij. We wonnen elf etappes in die Tour. Post dacht zo: We rijden voor Joop, maar alles wat je van te voren pakken kunt is meegenomen. Ik herinner me nog de rit naar Roubaix. Joop zat er als een krant bij. Raas, Priem en Knetemann sleurden hem mee. Na afloop zei Joop niet veel tegen de pers. Want als je van Joop een verhaal moest hebben, moest je er zelf een verzinnen.” De zaal ligt plat bij die opmerking.

De prestaties van Henk Lubberding mogen er ook zijn. Een zesentwintigste plaats in zijn eerste Tour en een achtste plaats een jaar daarna. “Ik won de witte trui als meest beloftevolle jonge renner. Anquetil zag in mij een toekomstige Tourwinnaar, maar met die stress en spanning kon ik duidelijk minder goed omgaan als een Raas of een Knetemann.”

De in 2011 overleden ploegleider Peter Post komt ter sprake. Henk Lubberding is hem heel zijn profcarrière trouw gebleven. “Post gaf je vertrouwen. Hij was hard, maar eerlijk. Afspraak was bij hem afspraak. “ Bij het uiteenvallen van de Raleighploeg gingen veel renners over naar Superconfex, de nieuwe profploeg van Jan Raas. “Ik kon dat niet, herinnert Johan van der Velde zich. “Ik zag het als een vorm van verraad.” Van der Velde koos uiteindelijk voor Italië. “Via Frits Pirard, die zelf in Italië koerste, belandde ik bij Metauromobilli.” Na twee jaar verkast de Brabander naar GIS Jolly. Hij wint drie maal het puntenklassement in de Giro en ook drie etappes.

De beruchte sneeuwetappe over de Passo Gavia, in de Giro van 1988 komt ter sprake. “Ik was goed die dag en beneden regende het al een beetje”, weet hij nog. De regen gaat over in sneeuw. De temperatuur is hooguit drie graden Celsius. In zomertenue bereikt een verkleumde Van der Velde als eerste de top. “Ik kreeg van wedstrijdleider Torriani nog handschoenen en een jasje aangereikt.” Het mag niet baten. In de afdaling wordt hij door de latere ritwinnaar Erik Breukink en Rondewinnaar Andy Hampsten ingehaald. Door de extreme weersomstandigheden stappen die dag veel renners, huilend  van de fiets. Van der Velde klimt met andere renners in een busje. Drie kilometer voor de aankomst stapt hij, tegen zijn principes, alsnog op de fiets om te finishen. Omdat veel renners hetzelfde doen, krijgt ook hij clementie en mag de volgende dag weer starten. “Terwijl ik de etappe gewoon heb uitgereden!”, meldt Lubberding. “Toch mooi om te zien, dat het hem nu nog niet lekker zit.”

Aan zijn wielercarrière houdt Johan van der Velde een amfetamineverslaving over. Om dat te bekostigen belandt hij op het criminele pad. “Gelukkig ben ik met een goede vrouw getrouwd, al drieëndertig jaar”. Naast zijn vrouw ziet hij weinig wielervrienden langskomen tijdens zijn gevangenschap. “Behalve Peter Post, en daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor.”

Na afloop poseren beide oud-renners met het shirt van de Raleighploeg, de ploeg die ze zoveel roem bracht. Volgens Lubberding “een echte”, herkenbaar aan het Vittoria Gianni-merkje aan de binnenkant. Met deze constatering in het achterhoofd, keert ook uw verslaggever van deze geslaagde avond gelukkig huiswaarts.

Aankondiging

Eerstvolgende clubactiviteiten

Toon complete agenda

VWV op Twitter

RT @pallmallunited: @vwvermelo mijn Canyon Ultimate is gisteren gestolen bij Strand Horst. Zou u dit willen retweeten? Dank, Jeroen van Raa…