VWV Ermelo naar Marokko 26 april – 5 mei 2013

Verslag van een fantastische reis!

13 kilometer nog was het bericht tijdens de lunch in de rivierbedding vlak bij de droge watervallen van Ouzoud. Dat lijkt mee te vallen. Maar het is direct stijl omhoog. De temperatuur is opgelopen tot 43 graden en veel drinken is nu extra belangrijk. Eenmaal boven volgen er nog enkele venijnige klimmetjes. Zware benen na 400 kilometer mountainbiken in 7 dagen. Hoe ver nog? En dan is daar het asfalt en plotseling is het afgelopen. Na 7 dagen fietsen zijn we bij het eindpunt. Moe maar voldaan feliciteren we elkaar met dit mooie resultaat. Maar wat ging hier aan vooraf?

Na een lange voorbereiding is het dan zo ver. Op vrijdag 26 april 2013 vertrekken 3 vrouwen en 12 mannen voor een ATB avontuur in de Hoge Atlas in Marokko. Eén deelnemer moet helaas op het laatste moment afzeggen om een dringende zakelijke reden. In het programma is ook een aantal dagen bezoek aan Marrakech opgenomen. Een mooie combinatie van cultuur, natuur, avontuur en sportiviteit. Hierna volgt het verslag van deze reis. Het initiatief voor de reis lag bij Jan Willem Lagerweij, de “wereldfietser” van de Veluwse Wieler Vereniging. De organisatie was in handen van TransAtlas Bike die deze fantastische reis tot in de puntjes heeft verzorgd.

Dag 1: vrijdag 26 april Ermelo – Brussel - Marrakech 2.553 km

Marrakech is één van de vier koningssteden van Marokko en ligt op de Haouzvlakte, aan de voet van de Hoge Atlas. Een bergketen met pieken boven de 4.000 meter.

Om 00:30 op vrijdagmorgen verzamelen de deelnemers aan de reis op de parkeerplaats van DVS en al snel rijden we richting Brussel waar we rond 03:00 aankomen. Het is er lekker rustig en we kunnen snel inchecken. Lijstjes worden nog doorgenomen. Hebben we alles? De checklists van Jan Willem en TransAtlas Bike worden gerepeteerd en het lijkt erop dat alles wel compleet is. Koffers niet te zwaar? Nog even koffie en om 05:50 vertrekken we naar Marrakech. Daar landen we om 08:20 en dan maken we al snel kennis met de luchthavenambtenaren. Visa invullen zonder krassen want je weet maar nooit… Een strenge douanebeambte kijkt over zijn zware bril en klats! klats! Stempels en we zijn Marokko binnen. We wisselen Euro’s om in Marokkaanse Dirham (100 Dh = ca. € 9,50) en al snel zit onze bagage in de transferbus en zijn we op weg naar het hotel. Nu zien we voor het eerst de stad Marrakech. Echt Afrikaans met ogenschijnlijk ongeregeld verkeer en veel brommers, paardenkoetsjes en natuurlijk kamelen. Overal palmbomen en stof. De temperatuur is heerlijk en we kunnen tijdens de korte rit de eerste indrukken verwerken. We worden afgezet bij hotel Akabar waar we te vroeg zijn voor de kamers. Wel is er nog een restant van het ontbijt en dat gaat er goed in!

We besluiten daarna eerst maar eens Marrakech te verkennen en in groepjes belanden we in de medina, de oude stad, en starten op het beroemde Djemaa El-Fna plein met kraampjes, slangenbezweerders en muzikanten. Daar vandaan verdwalen we heerlijk in de soeks (bazars) met pittoreske steegjes, kraampjes en met bijzondere geuren en kleuren. Het Museum de Marrakech is wonderschoon. We kunnen een beetje navigeren op de imposante minaret van de Koutoubia moskee.

Tegen 3 uur zoeken we een taxi en na fors onderhandelen brengt deze ons terug naar het hotel. Als echte Hollanders willen we niet teveel betalen en daarom maar even bij elkaar op schoot. Anderen keren terug per paardenkoets.

De kamers zijn inmiddels klaar en we kunnen na een nachtje overslaan even bijkomen. Het heerlijke zwembad trekt en in de loop van de middag zit de club aan het koude bier en cola en naarmate er meer lege flesjes op tafel staan worden de ideeën beter en weldra is de eerste wedstrijd van de week geboren: elkaar passeren op smalle paaltjes onder water. Er wordt veel gelachen en het is nooit duidelijk geworden wie de winnaar werd. Wel wordt het plan gevat om de volgende dag al te gaan fietsen, maar dat blijkt niet te realiseren. De fietsen zijn er nog niet.

Dan kunnen we aan tafel en genieten van onze eerste maaltijd in Marrakech. Het plan voor de volgende dag wordt gemaakt: een wandeltocht! Nog een biertje en het werd al snel rustig in Hotel Akabar.

Dag 2: zaterdag 27 april Marrakech – Imlil – Toubkal Mountain area – Marrakech

De Toubkal is een bergtop met een hoogte van 4.167 meter en is daarmee de hoogste bergtop van Noord-Afrika op circa 65 kilometer van Marrakech.

Als fietsers zijn we niet echt voorbereid op een serieuze wandeling door de bergen. Dus aan het ontbijt verschijnen we in het best passende schoeisel. We moeten het er maar mee doen. We gaan vandaag op pad voor een wandeling in het Hoge Atlas gebergte in de buurt van de Toubkal. Daartoe vertrekken we in een bus naar de plaats Imlil (1.740 m). Dit is de plaats waar de meeste beklimmingen van de Toubkal starten en veel wandeltochten beginnen. Ook die van ons vandaag. Met vers water in de rugzakken vertrekken we na het ontbijt per busje naar de Hoge Atlas. We zijn blij wanneer we er zijn en de bus uit kunnen. De kronkelige wegen en wegligging van de bus hebben wat bleke gezichten veroorzaakt. De gids wacht ons op en we maken voor het eerst kennis met het binnenland van Marokko en het plaatsje Imlil. De gids legt uit hoe de wandeling ongeveer zal verlopen en verschillende clubleden kijken nog even naar hun schoenen... Dan insmeren en we zijnop weg. Het landschap is adembenemend met de besneeuwde toppen van de Toubkal en de schilderachtige zandkleurige dorpjes die tegen de bergwand geplakt lijken. We klimmen aardig en maken kennis met lokale ambachten, mooie contrasterende kleuren van kleding en tapijten en blijven genieten van het steeds weer verrassende uitzicht. Water is hier leven. Regelmatig kruisen we waterlopen om de schaarse begroeiing van water te voorzien. De temperatuur is heerlijk. Het volgende doel is de lunch. Altijd fijn om een doel te hebben en zeker wanneer het de lunch is.

Maar eerst dalen we af naar de waterval waar we de jonge sinaasappelsap ondernemer een super omzet bezorgen. Na opnieuw een mooi stuk wandelen krijgen we de lunch gereserveerd. Aan een lange tafel onder schaduwgevende bomen krijgen we een frisse salade waar we het later nog vaak over hebben. Dan volgt een tagine, een typisch Berbers gerecht met kip en groentes. Heerlijk fruit toe en we kunnen er weer tegenaan.

Dat zal ook wel moeten want onze gids vindt dat we het zo goed doen dat hij een extra rondje maakt. Deze wandeling wordt dan ook al snel een echte tocht. Klimmen en dalen, klauteren en springen. Dan ontstaat er als vanzelf weer een wedstrijd en de eerste leden van de groep beginnen te rennen. De gids weet niet wat hem overkomt maar sluit snel aan. Hij is duidelijk bekend met het terrein en al spoedig heeft hij weer de leiding. Dat herhaalt zich nog een paar keer en hij moet ons toch echt voor gek verklaren! Hij gaf later aan nog nooit zo’n groep gehad te hebben en zag er de humor wel van in. Uiteindelijk hebben we bijna 6 uur gelopen en nog steeds topfit stappen we 17:00 weer in de bus terug naar Marrakech.

De gids Brett arriveert en van de scheidende gids krijgen we de briefing voor de komende dagen met nuttige tips en waarschuwingen voor rivier doorwadingen, omgang met de lokale bevolking en hun huisdieren. Ook het afdalen en remmen komt aan de orde. We zetten de klok vooruit zodat we gelijk lopen met de rest van Marokko en na een paar biertjes gaan we naar bed. Dan blijkt dat naast het hotel een bruiloft wordt gevierd met harde live muziek. De muziek houdt precies op wanneer de wekker gaat.

Dag 3: zondag 28 april Marrakech – Demnate - Tessaout vallei– Ichbakene

30 km / 800 hoogtemeters

De Tessaout vallei is genoemd naar de rivier de Tessaout, een rivier in de Hoge Atlas.

We vetrekken vroeg deze dag. Om 06:30 verzamelen we met alle bagage. 07:00 ontbijt en na het inladen van alle tassen in de bus vertrekken we om 08:00 naar de start van onze ATB tocht. Het regent bij vertrek en dat blijft zo tot onze koffiestop in Demnate op ca. 110 km van Marrakech. Het is koud en nat en we worden niet goed warm in het koffiehuis. Regenjasjes aan en al snel zitten we weer in de bus voor het tweede deel. We verlaten de asfaltweg en vanaf dat punt slingert de weg zich omhoog. De wagenziekte steekt de kop weer op en iedereen is blij wanneer we om 13:00 bij ons eerste doel zijn aangekomen: Toufghine. Daar staat de Land Rover van de organisatie en we maken kennis met de gids Johammed, de kok Said en de chauffeur die ook Said heet. We zoeken onze fietsen en hier en daar worden eigen pedalen en zadels gemonteerd. We tanken water in Camelbaks en bidons. Een testrondje en uiteindelijk is iedereen klaar voor het avontuur. Maar we vertrekken niet voordat we in een gastvrije gite genieten van Marokkaanse thee en kip met brood en fruit.

Het waait flink wanneer we vertrekken maar eenmaal op het track wordt het warmer en kunnen we wennen aan de ondergrond en fietsen. We volgen de rivier en moeten deze ook een paar keer oversteken. Dat betekent soms fietsend maar veelal ook lopend door de rivier. Natuurlijk veel plezier en alles droogt snel. Dat oversteken zullen we deze dag zo’n 25 keer doen!

Er zijn een paar valpartijen die gelukkig goed aflopen met alleen wat schaafwonden. Opletten dus! De gids leidt de groep en heeft af en toe wat moeite met ons tempo.

We komen door kleine dorpjes waar kinderen al snel contact maken. Ze rennen mee of geven een “high five”. Dit zal de hele reis zo blijven. De Land Rover volgt met de bagage en water. Het water spoelt als snel het kettingvet weg en met het zand en stof worden de kettingen droog en zanderig. Dat is niet bevorderlijk voor soepel schakelen en fietsen en dat leidt hier en daar tot kleine probleempjes. Hoewel 30 kilometer niet ver fietsen is, is het in deze omstandigheden toch een flinke uitdaging. Met regelmatig een pittige klim stijgen we tot we in Ichbakene zijn (2.080 m). We overnachten in een Gite d’Etape. Het is koud en na de douche met emmers krijgen we een heerlijke warme maaltijd. Daar krijgen van Brett de korte briefing voor de volgende dag. We zoeken onze slaapplek in één van de twee slaapruimtes en kruipen in de slaapzak.

Vandaag konden we wennen aan de douches en hurktoiletten. Dat heeft wel een paar dagen geduurd!

Dag 4: maandag 29 april Ichbakene – Tizi n Oulaoun - Toundout

55 km / 840 hoogtemeters

De Tizi n Oulaoun heeft een pas op 2.800 meter hoogte. Dat is het hoogste punt dat we deze week bereiken.

Na een prima nacht is het ’s morgens nog fris. We staan 07:00 op en worden 08:00 verwacht aan het ontbijt. Zoals bijna iedere dag zijn er heerlijke pannenkoeken en vers brood. Dat smaakt goed en is tevens een prima brandstof tot de lunch. Het dagelijks ritueel wordt: ontbijt, water tanken, tassen op de auto en de fiets controleren. De zon is schijnt al volop en al snel wordt het warmer. Dat opwarmen wordt versterkt door de 7,5 kilometer lange beklimming van de Tizi n Oulaoun die start in Ichbakene. Dat is even wennen direct na het ontbijt. Dit zal overigens een bijna dagelijks ritueel worden. Klimmen na het ontbijt! Ieder kiest zijn eigen tempo en op de top hebben we weer een fantastisch uitzicht. Het is er wel koud en met regenjasje aan gaat het net. We besluiten hier nog een groepsfoto te maken.

Dan de beloning: ruim 20 km dalen. Onderweg maken we nog wel een foto van de groep in VWV tenue. Het gaat verder downhill. De omgeving is adembenemend mooi en we stoppen regelmatig om foto’s te maken en te genieten van het uitzicht. Opnieuw fietsen we door kleine dorpjes en worden overal begroet door kinderen die soms op onverwachte momenten opduiken. Een “high five” en we rijden door. De kinderen vinden het prima om zich te laten fotograferen. Lunch volgt na 40 kilometer. In de droge rivierbedding en opnieuw goed verzorgd met rijst, noten, fruit en voldoende drinken.

Het laatste deel gaat over asfalt. Nog een paar keer lek en dan rijden we Toundout binnen. Een plaats in een woestijnachtige omgeving.

We komen bij de gite waar we heerlijk bijkomen met koude drankjes. Het is zonnig en warm dus na veroveren van een slaapplek in de massale slaapzaal kan de was worden gedaan. Dat kun je natuurlijk prima combineren met de warme douche.

Die neem je met een grote emmer warm water die per persoon wordt gemaakt. Al snel hangen de waslijnen vol met wielerkleding en kunnen we lekker bijkomen in het zonnetje. Een deel van groep maakt nog een wandeling naar het dorp en krijgt daar spontaan een rondleiding door een oude Kasbah onder leiding van een aantal kinderen dat duidelijk trots is op hun stadje en de Kasbah. Deze Kasbah’s zijn het verdedigbare deel van de medina, het oude deel van de stad. Het gebouw kenmerkt zich door hoge muren. Bijna iedere nederzetting in Marokko heeft zijn eigen Kasbah. Vroeger werd deze gebruikt als woning voor het dorpshoofd. Nu zijn de meeste Kasbah's niet meer als zodanig in gebruik en doen zij vooral dienst als toeristische attractie. Ze zijn vaak door de regen aangetast en als een zandkasteel deels weggespoeld. Wel zijn ze veelal indrukwekkend van vorm.

Het diner bestaat uit spaghetti en bijbehorende saus. Nog koffie en een borreltje en dan is het al snel stil op de slaapzaal. Of beter: er wordt niet meer gepraat, want stil is anders…

Dag 5: dinsdag 30 april Toundout – Boutaghrar (Bou Tharar)

Koninginnedag 68 km / 890 hoogtemeters

Het lage deel van de M’Goun vallei wordt ook wel “Vallée des Roses” genoemd vanwege de vele rozen die hier worden gekweekt. Er wordt onder andere rozenwater van gemaakt. Het behoort tot de zuidelijke Hoge Atlas.

Na een prima nacht is het ’s morgens nog fris. We staan 07:00 op en kleden ons zoveel mogelijk met oranje accenten op hoofd, shirt en zelfs aan de fiets in de vorm van meegebrachte oranje ballonnen! De fietsen zijn waar nodig weer opgelapt. De zon schijnt en het is alweer heerlijk fietsweer. In de ochtend nog lekker fris. We fietsen door Toundout langs de Kasbah en dan staan we plotseling voor een uitgestrekte vallei, doorkruist met droge rivierbeddingen. We fietsen over de met losse stenen bezaaide ondergrond en moeten regelmatig afstappen om een droge bedding over te steken met grote keien. Weer door kleine plaatsjes en we gaan weer omhoog. Steeds zien we de besneeuwde toppen van de Hoge Atlas om ons heen. De ballonnen worden uitgedeeld aan verlegen meisjes. Dan fietsen we in de rivierbedding. Dat is af en toe zwaar door het losliggende grind en stenen. We passeren grotten waar herders met hun kuddes in de zomer wonen. De lucht is strakblauw en de temperatuur stijgt snel. Af en toe een kleine reparatie en regelmatig passeren toeristen in grote SUV’s.

Aan het eind van de rivierbedding gaat de weg omhoog en komen we op een hoog plateau. Het uitzicht op de besneeuwde Hoge Atlas pieken is weer geweldig! We krijgen weer de door Said en Said bereide lunch met pasta en smeren een dikke laag zonnebrand . Dan verschijnt er uit het niets een groep kinderen die vooral veel belangstelling heeft voor de grote pan pasta. Ze laten zich fotograferen en wanneer wij vertrekken hebben ze de pan al bijna leeg. Met de waterzakken en bidons weer vol fietsen we voor de wind verder over een oneindige vlakte naar het dorp Alemdoun. We rijden dan over asfalt en hebben het plan om gezamenlijk een extra single track lus te rijden.

Dan krijgt één van de deelnemers bericht dat haar moeder snel in gezondheid achteruit gaat en ze besluit met de Land Rover vooruit te rijden naar Boutaghrar en zo snel mogelijk naar huis terug te keren. Dat drukt de stemming en we besluiten ook rechtstreeks naar Boutaghrar te fietsen. Daar nemen we afscheid van de naar huis terugkerende deelnemer die aan een 6 uur durende taxirit naar Marrakech begint. Gelukkig is door de organisatie voor vervoer, overnachting en een vlucht gezorgd. Dat is goed geregeld!

De gite d’etape Tamalout is geweldig. Het heeft een terras met een magnifiek uitzicht over de bergen en het groene dal. We douchen en wassen onze kleding en daarna drinken we een koud biertje op het terras in de zon. Vóór het diner wandelen we nog door het dorp waar jong en oud zich op straat verzamelt en de sfeer erg ontspannen is. ’s Avonds eten we patat en genieten na afloop van een indrukwekkende sterrenhemel vanaf het terras. Grote Beer, Kleine Beer, Orion, Poolster. Dan nog een laatste biertje en naar de slaapzalen!

Dag 6: woensdag 1 mei Boutaghrar - Boutaghrar

50 km / 915 hoogtemeters

Vandaag een ronde die weer eindigt bij de gite in Boutaghrar. Het wordt een rustdag genoemd maar dat wordt het niet! We fietsen onder andere een klein stukje Gorges du Dades.

Volgens Brett klimmen we vandaag 3 keer. Dat moet worden gezien als een minimumaantal denk ik. Hij noemt de route niet te lang maar wel “demanding”. Een aantal deelnemers zal merken dat het verstandig is de aanwijzingen van de gids op te volgen, ook als deze niet in de buurt is, of eigenlijk: zeker wanneer deze niet inde buurt is.

Na een klim over asfalt slaan we af en nemen een onverharde weg omhoog. Johammed de gids heeft het zwaar want hij heeft last van zijn knie. Bovenaan komen we op een soort kruispunt van wegen met ezels, fietsers , auto’s en wandelaars. Er worden foto’s gemaakt en al snel volgt de afdaling. Daar missen 3 deelnemers een afslag en we zien ze nog net in de verte het dal in verdwijnen. Het verkeerde dal dan. We roepen en fluiten maar een echte afdaler kijkt voor zich en we bereiken ze niet. Gelukkig krijgen we telefooncontact en als de Land Rover aansluit kunnen wij verder en zal de auto ze ophalen. Wij dalen af naar de rivier en treffen daar de chauffeur van een oude Peugeot die rustig kijkt naar zijn te water geraakt voertuig. Hij heeft geprobeerd de rivier over te steken maar is vast komen te zitten en wacht op hulp. Dan heeft hij geluk als de Land Rover arriveert en met hulp van sterke VWV leden komt hij los. Inmiddels heeft zich heel wat jeugd om ons heen verzameld die allemaal wel even willen fietsen. Helaas, dat gaat niet.

Wij moeten na een fotosessie weer aan de bak en krijgen een flinke klim. Gevolgd door de verwachte afdaling maar voor de lunch moeten we nog een keer fors omhoog. Dan in de afdaling slaan we af een droge rivierbedding in die kronkelt door mooie rotsformaties. Plotseling is daar de lunchstop en Said en Said zijn al bezig om op deze nomaden rustplaats het vuurtje op te stoken. We missen weer (dezelfde) 3 personen die achteraf blijken te zijn vooruit gefietst en na een forse klim toch weer de lunchplaats bereiken. Dat kost energie… Had ook eenvoudiger gekund blijkt later.

Voor het vertrek wordt de ketting nog even gesmeerd en over vals plat asfalt weer richting Boutaghrar. Er sneuvelt weer een derailleur maar de Land Rover zorgt voor vervoer. De laatste 7 kilometer gaat omlaag en zo eindigen we weer bij de gite in Boutaghrar. Op het terras drinken we cola. Dan douchen en een wasje doen. Ondanks het karakter van “rustdag” toch ruim 900 hoogtemeters! Maar iedereen heeft het weer gehaald. Het was met 35 graden wel warm.

Een dagelijkse zorg is de verzorging van het zitvlak. Bij een aantal deelnemers zijn klachten ontstaan, maar er is voldoende zalf om dat te verlichten. Voor de plaatselijke voetbaljeugd hebben we een bal gekocht waar ze erg blij mee waren!

Die avond eten we Thais en laten het ons goed smaken.

Dag 7: donderdag 2 mei Boutaghrar – Jebel Saghro (Gite)

75 km / 1.305 hoogtemeters

Onze route gaat nu naar het Saghro gebergte. Deze bergketen ligt tussen de Hoge Atlas en de Sahara en reikt tot 2.700 meter. Het is een afgelegen vulkanisch berggebied. Een prachtig oerlandschap met diepe kloven en oude kraters.

Het wordt vandaag een lange rit (88 km was de briefing) dus vroeg op en om 07:00 ontbijt. Er zijn veel klachten over snurkende fietsmaten en niet iedereen oogt dan ook uitgeslapen. We zijn vandaag in clubtenue omdat we een mooie groepsfoto willen maken. Onze gids Johammed is door de goede verzorging en adviezen van één van onze deelnemers weer aangesterkt en kan weer voorop fietsen.

Zoals gebruikelijk beginnen we na het ontbijt direct aan een 4,5 kilometer lange klim. Dit keer naar het radarstation boven Boutaghrar. We zijn inmiddels wat gewend en ieder klimt op eigen wijze en in eigen tempo naar boven. De top ligt op ongeveer 1.900 meter. Het is stralend mooi weer en in de zon maken we een leuke groepsfoto. Daarna beginnen we aan een 16 kilometer lange afdaling. Voor de derde keer raken we 3 deelnemers kwijt in de afdeling. Ze missen opnieuw de afslag, maar komen wel aan mooie extra kilometers. De groep die de uitgestippelde route neemt fietst met de wind in de rug over een steenwoestijn vlakte weer naar de Vallée des Roses. Onderweg zien we grotwoningen en af en toe een geitenhoeder. Dan bereiken we weer een asfaltweg die ons brengt naar Kelaat M’Gouna, een grotere plaats met een bestuurlijk centrum en veel winkels. In mei wordt er het Fête des Roses gehouden. We vinden er een gezellig terras en laten ons de koffie en cola goed smaken. Daarna wordt het peloton weer met de verdwaalde kopgroep herenigd en vervolgen we onze weg door de Vallée des Roses. Er zijn regelmatig lekke banden en dan vooral op de asfaltweg. Een raadsel.

Na enkele kilometers gaan we van de N10 af richting Aït Gmat. Opnieuw lek, maar al snel kunnen we verder want het woord “lunch” is al een paar keer gevallen. We belanden in een rivierbedding waar de auto’s klaar staan en de keukenploeg al druk bezig is met de voorbereidingen.

We vallen aan op de Marokkaanse Tom Pouces en ook de pasta, het brood en fruit smaken weer prima. De Oleander bloeit uitbundig en de temperatuur stijgt in dit dal al snel tot boven de 40 graden. Weer water tanken en insmeren voor het tweede deel. We bereiken het begin van het Saghro gebergte. Het is duidelijk te zien dat het vulkanisch gesteente is aan de kleur en vorm. Het is glooiend en we wisselen de klimmetjes af met verlichtende afdalingen. Deze dag sneuvelen er meerdere achterderailleurs. Er worden zelfs twee nieuwe fietsen ingezet voor het laatste stuk. Iedereen komt weer prima mee en dan eindelijk is daar de beloofde afdaling. Nog een meevaller wanneer we geen 88 maar 75 kilometer fietsen want plotseling zijn we bij het einddoel van deze dag. De gite ligt geïsoleerd in een wonderschoon landschap. We worden hartelijk welkom geheten door de eigenaar en tafels en stoelen worden aangeschoven. De chips, koeken en het bier en cola worden aangesleept en daar heeft iedereen voorlopig even genoeg aan. De fietsen gaan in de revisie en wij zoeken opnieuw een slaapplaats in één van de kamers. Deze zijn ook hier erg eenvoudig. Matje op de grond, eventueel eigen matje er overheen en daarop de slaapzak. Er is verlichting maar alleen als het aggregaat loopt. Het douchewater wordt buiten met hout opgestookt en al snel zijn we weer fris en schoon. We eten rijst en genieten nog even na van de heerlijke fietsdag. Het wordt aardedonker om de gite en opnieuw kunnen we genieten van een prachtige sterrenhemel. We wanen ons heel ver weg van de bewoonde wereld, wat ook zo is! Dan zoeken we onze slaapzak en na een controlerondje door de eigenaar (binnen zonder kloppen) zet hij het aggregaat uit. Dan zijn we overgeleverd aan het donker en onze zaklampen.

Dag 8: vrijdag 3 mei Jebel Saghro (Gite) – Transikht (NKoub)

60 km / 790 hoogtemeters

Vandaag gaan we door het Saghro gebergte naar de Draa. Dit is de langste rivier van Marokko (1.100 km). Naar de Draa vallei zullen we de meest spectaculaire afdaling van onze tocht maken!

Met de pannenkoeken, yoghurt, brood en thee of koffie nog klotsend in onze magen mogen we inderdaad weer klimmen. We kopen onderweg nog wat kleine souvenirs die door kinderen langs de weg worden aangeboden. We wisselen het klimmen af met heerlijke afdalingen en blijven zo rond e 1.800 meter hoogte fietsen. Het is niet te technisch en het vulkanisch landschap is wonderschoon. Af en toe weer herders met kuddes geiten of schapen, ezels en een bromfiets (!). Na 30 kilometer bereiken we de lunchstop op een spectaculair punt. We kijken uit over de Draa vallei in een landschap dat gerust de kleine Grand Canyon genoemd kan worden! We genieten van dit uitzicht, de zon en natuurlijk van de lunch. Na zo’n 5 kilometer bereiken we de afdaling. Het gaat steil omlaag met naast het pad een honderden meters diepe afgrond en vangrail ontbreekt (overal). Het is oppassen geblazen. Voor de één de uitdaging om zo snel mogelijk te dalen, voor de ander om vooral te blijven zitten. Ook hier geldt dat ieder zijn eigen tempo kiest. Dat gaat de hele week al goed en ook nu. Voor de kopgroep zijn er nu gelukkig geen zijwegen.

We moeten nog ene paar keer ruimte maken voor een groep Franse toeristen die in SUV’s naar boven komt en de Land Rover moet zelfs een stuk achteruit terug.

We krijgen een fantastisch uitzicht op de Draa vallei met groene palmen. Het wordt ook weer warmer en wanneer we in het dal aankomen lijkt het een oase in de woestijn. Warm en groen.

We volgen de rivierbedding tussen de palmbomen en door kleine dorpjes. Weer zien we veel kinderen die naar ons zwaaien. Nog één forse klim en we dalen af naar de asfaltweg. Direct weer een lekke band die snel wordt gerepareerd. Dan de laatste 3 kilometer naar Auberge Transsikhte. Daar kunnen we weer genieten van echte slaapkamers, douches en zelfs normaal toilet. We kopen een doos chips bij een lokaal café en ploffen neer in de palmentuin achter het hotel. Heerlijk in de schaduw met een koud drankje evalueren we de dag. Weer een fantastische fietsdag! We eten buiten aan een lange mooi gedekte tafel en genieten van de lokale tagines. We maken het (weer) niet laat en beklimmen onze bedden. Het blijft lang warm in het hotel, maar slapen doen we prima.

Dag 9: zaterdag 4 mei Transikht (NKoub) – Eindpunt route - Marrakech

60 km / 960 hoogtemeters

Het doel was om naar de beroemde watervallen van Ouzoud te fietsen. Die stonden echter droog en daarom werd de route verlegd. Het is de laatste fietsdag. Zeker niet de makkelijkste!

Het ontbijt wordt geserveerd in de palmentuin. Weer een mooi gedekte tafel en we worden keurig bediend. Na het ritueel van water tanken fietsen we over asfalt een stukje terug op de route van gisteren. Dan kiezen we de route door de vallei met palmbomen en levendige dorpjes. Heerlijk om even door wat vlakker terrein te fietsen. De kinderen gaan hier op zaterdagmorgen naar school en sommige fietsen een stukje met ons mee. Er ontstaan spontane wedstrijdjes en we moeten constateren dat de kinderen over een uitstekende conditie beschikken. Af en toe een stukje asfalt tot we bij de rivier komen waar vrouwen de was doen. Een indrukwekkende Kasbah laat zich graag fotograferen en over de brug houdt het asfalt opeens weer op. We moeten nog even flink op de pedalen voor een paar klimmetjes. Dat blijft zo tot we afdalen naar de droge rivierbedding. Daar staat de “Lunch Rover” in de schaduw. Het is meer dan 40 graden en dat merken we wel.

13 kilometer nog was het bericht tijdens de lunch in de rivierbedding vlak bij de droge watervallen van Ouzoud. Dat lijkt mee te vallen. Maar het is direct stijl omhoog. De temperatuur is opgelopen tot 43 graden en veel drinken is nu extra belangrijk. Eenmaal boven volgen er nog enkele venijnige klimmetjes. Zware benen na 400 kilometer mountainbiken in 7 dagen. Hoe ver nog? En dan is daar het asfalt en plotseling is het afgelopen. Na 7 dagen fietsen zijn we bij het eindpunt. Moe maar voldaan feliciteren we elkaar met dit mooie resultaat.

We nemen afscheid van Said en Said, de chauffeur en de kok en pakken onze spullen in de bus. Die komt echter niet van zijn plaats en na herhaalde pogingen met bumperschade stappen we allemaal uit. Dan lukt het toch en we zijn onderweg naar Marrakech. We rijden over de N9 naar Ouarzazate, de hoofdstad van de gelijknamige provincie. Daar komen we ook langs de beroemde filmstudio’s. Daarom wordt Ouarzazate ook wel het “Hollywood van Marokko” genoemd. Later blijkt dat onze gids Johammed als figurant in enkele films heeft gespeeld. Hij heeft zelfs de foto’s bij zich! In Ouarzazate hebben we een koffiestop en kunnen dan ook eindelijk aan de felbegeerde Magnums komen. Daar hebben we het al een week over… Het tweede deel van de busreis gaat dwars door de Hoge Atlas waar we een hoge pas passeren. De chauffeur heeft een heel eigen rijstijl en kan dat prima met één hand. De deelnemers voor in de bus hebben het beste uitzicht, maar geven ook graag advies aan de chauffeur. Na 6 uur rijden komen we weer in hotel Akabar in Marrakech. Dan de routine douchen, bier en diner. We nemen afscheid van Brett en Jan Willem Lagerweij wordt terecht in een warme speech bedankt voor zijn initiatief. Johammed de gids blijft in Marrakech en zal ons morgen rondleiden. We praten in de bar nog na en krijgen geen dorst… Dan weer een echt bed!

Dag 10: zondag 5 mei Marrakech – Brussel – Ermelo 2.553 km

De laatste dag

Met onze vlucht op het einde van de dag nog een extra dag om Marrakech te verkennen.

We hebben met de gids Johammed afgesproken dat hij ons zal rondleiden door Marrakech. We zitten echter al snel in de schaduw op een terras aan het beroemde Djemaa El-Fna plein en besluiten daarna om nog een paar uur door de soeks te dwalen. Daar worden souvenirs gekocht en kunnen we nog één keer genieten van de mooie kramen, de sfeer en de geuren en kleuren van deze bijzondere wereld. Om 15:00 hebben we afgesproken voor de lunch en Johammed neemt ons mee naar een fantastisch dakterras met uitzicht over Marrakech. Daar krijgen we een heerlijke warme lunch waarmee we mooi reserve opbouwen voor de lange nacht terug. Terug in het hotel nemen we afscheid van Johammed en bereiden ons voor op de terugvlucht. De taxibus brengt ons weer naar het vliegveld. We mogen allemaal het land weer uit en op 20:45 lokale tijd vertrekt vlucht JAF7308 naar Brussel. Zonder problemen landen we om 01:10 LT en na een speurtocht naar de auto’s bereiken we veilig en wel Ermelo rond de klok van 04:00.

Het was een fantastische reis waarin we fietsend veel van Marokko hebben gezien. Een mooie combinatie van natuur, cultuur, mooi fietsweer en sportiviteit.

Het was ook een gezellige reis waarin veel is gelachen en je als groep elkaar er door moet trekken als het nodig is en je leert elkaar wat beter kennen. We kunnen dan ook vaststellen dat het met clubgevoel wel goed zit! Dank aan Jan Willem voor het initiatief en aan TransAtlas Bike voor de perfecte organisatie.

Jaap Verkerk

Voor de statistieken:

fietsdag afstand hoogtem
1 30 800
2 55 840
3 68 890
4 50 915
5 75 1305
6 60 790
7 60 960
totaal 398 6500



Aankondiging

Eerstvolgende clubactiviteiten

Toon complete agenda

VWV op Twitter

RT @pallmallunited: @vwvermelo mijn Canyon Ultimate is gisteren gestolen bij Strand Horst. Zou u dit willen retweeten? Dank, Jeroen van Raa…